Ι. Μητροπολις Παραμυθιας

Ποιμαντορικη Εγκυκλιος του Σεβασμιωτατου Μητροπολιτου Παραμυθιας, Φιλιατων, Γηρομεριου και Παργης κ. Σεραπιωνος επι τη εορτη της Κοιμησεως της Θεοτοκου 2026

Πρός

τόν Ἱ­ε­ρό Κλῆ­ρο,

τίς Μο­να­στι­κές Ἀ­δελ­φό­τη­τες

καί τούς εὐ­σε­βεῖς χρι­στια­νούς

τῆς κα­θ’ ἡ­μᾶς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ως

 

Ἀ­γα­πη­τοί ἐν Χρι­στῷ ἀ­δελ­φοί,

Μέ αἰ­σθή­μα­τα πνευ­μα­τι­κῆς χα­ρᾶς ἡ Ἁ­γί­α μας Ἐκ­κλη­σί­α ἑορ­τά­ζει σή­με­ρα τήν πάν­σε­πτη Κοί­μη­ση τῆς Ὑ­πε­ρα­γί­ας Θε­ο­τό­κου καί Ἀ­ει­παρ­θέ­νου Μα­ρί­ας. Ἡ ση­με­ρι­νή με­γά­λη Θε­ο­μη­το­ρι­κή ἑ­ορ­τή, τό «Πά­σχα τοῦ κα­λο­και­ρι­οῦ», συγ­κεν­τρώ­νει γύ­ρω ἀπό τό σε­πτό Πρό­σω­πο τῆς Πα­να­γί­ας μας τά τέ­κνα Της, τά ὁποῖ­α προ­σέρ­χον­ται γι­ά νά Τήν τι­μή­σουν, νά Τήν εὐ­χα­ρι­στή­σουν καί νά ἐ­να­πο­θέ­σουν στή μη­τρι­κή Της ἀ­γά­πη τίς ἐλ­πί­δες, τίς σκέ­ψεις καί τίς προσ­δο­κί­ες τους.

Κα­θ’ ὅ­λη τήν πε­ρί­ο­δο τοῦ Δε­κα­πεν­ταυ­γού­στου πο­ρευ­θή­κα­με πνευ­μα­τι­κά πρός τή ση­με­ρι­νή ἡ­μέ­ρα. Μέ τή νη­στεί­α, τήν προ­σευ­χή καί κυ­ρί­ως μέ τίς Ἱ­ε­ρές Πα­ρα­κλή­σεις στα­θή­κα­με νο­ε­ρά ἐ­νώ­πι­ον τῆς Θε­ο­τό­κου καί ψάλ­λα­με μέ πί­στη: «Ὑ­πε­ρα­γί­α Θε­ο­τό­κε, σῶ­σον ἡ­μᾶς», ἀ­να­γνω­ρί­ζον­τάς Την ὡς τό ἀ­σφα­λές κα­τα­φύ­γι­ο καί τή στορ­γι­κή Μη­τέ­ρα ὅ­λων μας, ἡ Ὁ­ποί­α με­σι­τεύ­ει ἀ­δι­α­λεί­πτως πρός τόν Υἱ­ό Της καί Θε­ό ἡ­μῶν.

Ἡ ση­με­ρι­νή ἑ­ορ­τή, ὅ­μως, μᾶς κα­λεῖ νά μήν πε­ρι­ο­ρί­σου­με τή σχέ­ση μας μέ τήν Πα­να­γί­α Μη­τέ­ρα τοῦ Χρι­στοῦ καί Μη­τέ­ρα ὅ­λων μας, μό­νο στήν ἐ­πί­κλη­ση τῆς βο­η­θεί­ας Της, ἀλ­λά νά πα­ρα­δειγ­μα­τι­στοῦ­με ἀ­πό τή ζω­ή Της. Γι­α­τί ἡ με­γα­λύ­τε­ρη τι­μή πρός τή Θε­ο­τό­κο εἶ­ναι ἡ προ­σπά­θει­ά μας νά μι­μη­θοῦ­με τήν πί­στη, τήν τα­πεί­νω­ση, τήν ἁ­γνό­τη­τα καί κυ­ρί­ως τήν ὁ­λο­κλη­ρω­τι­κή ἐμ­πι­στο­σύ­νη Της στό θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ.

Ἡ Πα­να­γί­α μας ὑ­πῆρ­ξε ἄν­θρω­πος ὅ­πως καί ἐ­μεῖς, ἡ Ὁποί­α μέ τήν ἐ­λεύ­θε­ρη συγ­κα­τά­θε­σή Της στήν πρό­σκλη­ση τοῦ Θε­οῦ, ἔ­θε­σε ὁ­λό­κλη­ρη τήν ὕ­παρ­ξή Της στή δι­α­κο­νί­α τοῦ μυ­στη­ρί­ου τῆς Σω­τη­ρί­ας τοῦ ἀν­θρώ­που καί ἔ­γι­νε ἡ γέ­φυ­ρα πού ἕ­νω­σε τή γῆ μέ τόν οὐ­ρα­νό, ἡ ὁ­δός μέ­σῳ τῆς ὁ­ποί­ας κα­τέ­βη­κε ὁ Θε­ός πρός τόν ἄν­θρω­πο, γι­ά νά μπο­ρέ­σει ὁ ἄν­θρω­πος νά ἀ­νέλ­θει πρός τόν Θε­ό.

Ἔτ­σι, λοι­πόν, ὅ­πως ἡ Θε­ο­τό­κος κυ­ο­φό­ρη­σε τόν Χρι­στό καί Τόν προ­σέ­φε­ρε στόν κό­σμο, κα­τά πα­ρό­μοι­ο πνευ­μα­τι­κό τρό­πο, κα­λού­μα­στε καί ἐ­μεῖς οἱ χρι­στι­α­νοί νά γί­νου­με τό­πος πα­ρου­σίας τοῦ Χρι­στοῦ. Νά ἀ­νοί­ξου­με τήν καρ­δι­ά μας στήν φι­λάν­θρω­πη ἀ­γά­πη τοῦ Τρι­α­δι­κοῦ Θε­οῦ, ὥ­στε ὁ Χρι­στός νά κα­τοι­κή­σει μέ­σα μας καί ἡ πα­ρου­σί­α Του νά φα­νε­ρώ­νε­ται στήν κα­θη­με­ρι­νή ζω­ή, στήν οἰ­κο­γέ­νει­α, στήν ἐρ­γα­σί­α καί στίς σχέ­σεις μέ τούς συ­ναν­θρώ­πους μας.

Βε­βαί­ως, ἡ προ­ε­τοι­μα­σί­α αὐ­τή πραγ­μα­το­ποι­εῖ­ται κυ­ρί­ως μέ­σα στή ζω­ή τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, μέ τήν προ­σευ­χή, τή με­τά­νοι­α, τή συγ­χώ­ρη­ση, τή συ­νει­δη­τή συμ­με­το­χή στίς Ἱ­ε­ρές Ἀ­κο­λου­θί­ες καί, πά­νω ἀ­π’ ὅ­λα, μέ τή με­το­χή μας στό Μυ­στή­ρι­ο τῆς Θεί­ας Εὐ­χα­ρι­στί­ας, δι­ό­τι μό­νο τό­τε ἡ πί­στη μας με­τα­τρέ­πε­ται σέ ζων­τα­νή σχέ­ση μέ τόν Χρι­στό, ἡ ὁ­ποί­α φω­τί­ζει καί νο­η­μα­το­δοτεῖ κά­θε στιγ­μή τῆς ζω­ῆς μας.

 

Ἀ­γα­πη­τοί μου ἀ­δελ­φοί,

Ἡ ση­με­ρι­νή ἑ­ορ­τή τῆς Κοι­μή­σε­ως τῆς Θε­ο­τό­κου μᾶς γε­μί­ζει μέ ἐλ­πί­δα καί πα­ρη­γο­ρι­ά. Ἴ­σως νά φαί­νε­ται πα­ρά­ξε­νο ὅ­τι ἡ Ἐκ­κλη­σί­α ἑ­ορ­τά­ζει μέ τό­ση λαμ­πρό­τη­τα τήν ἀ­να­χώ­ρη­ση τῆς Πα­να­γί­ας ἀ­πό αὐ­τόν τόν κό­σμο. Τό νό­η­μα, ὅ­μως, τῆς ση­με­ρι­νῆς ἑ­ορ­τῆς βρί­σκε­ται στήν Ἀ­νά­στα­ση τοῦ Χρι­στοῦ. Μέ τήν Ἀνά­στα­σή Του ὁ Χρι­στός νί­κη­σε τόν θά­να­το καί χά­ρι­σε στόν ἄν­θρω­πο τήν ἐλ­πί­δα τῆς αἰ­ώ­νι­ας ζω­ῆς. Ἔτ­σι μέ τήν Κοί­μη­ση τῆς Θε­ο­τό­κου, ἡ Ἐκ­κλη­σί­α ἑ­ορ­τά­ζει τό γε­γο­νός ὅ­τι ἡ Πα­να­γί­α, με­τά τήν ὁ­λο­κλή­ρω­ση τῆς ἐ­πί­γει­ας ζω­ῆς Της, με­τέ­χει πλέ­ον στήν αἰ­ώ­νι­α ζω­ή κον­τά στόν Υἱ­ό Της, πρε­σβεύ­ον­τας γι­ά τή σω­τη­ρί­α κά­θε ὀρ­θο­δό­ξου χρι­στι­α­νοῦ.

Κα­θώς, λοι­πόν, στε­κό­μα­στε πνευ­μα­τι­κά γύ­ρω ἀ­πό τό σε­πτό Σκή­νω­μα τῆς Θε­ο­μή­το­ρος, ἄς Τήν πα­ρα­κα­λέ­σου­με πρω­τί­στως νά ἐν­δυ­να­μώ­νει τήν πί­στη μας, νά φω­τί­ζει τόν νοῦ μας, νά εἰ­ρη­νεύ­ει τήν καρ­δι­ά μας καί νά μᾶς δι­δά­σκει νά ἐμ­πι­στευ­ό­μα­στε τό θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ, ὥ­στε νά ἀ­ξι­ω­θοῦ­με καί ἐ­μεῖς νά εἰ­σέλ­θου­με στήν αἰ­ώ­νι­α ζω­ή. Ἄς ζη­τή­σου­με τή μη­τρι­κή Της προ­στα­σί­α γι­ά τίς οἰ­κο­γέ­νει­ές μας, γι­ά τά παι­δι­ά καί τούς νέ­ους μας, γι­ά τούς ἀ­σθε­νεῖς καί τούς δο­κι­μα­ζο­μέ­νους, γι­ά τήν πα­τρί­δα μας καί γι­ά ὁ­λό­κλη­ρο τόν κό­σμο.

Εὔ­χο­μαι ἐκ βά­θους καρ­δί­ας ἡ ση­με­ρι­νή με­γά­λη ἑ­ορ­τή νά γί­νει γι­ά ὅ­λους μας ἀ­φορ­μή νά πλη­σι­ά­σου­με πε­ρισ­σό­τε­ρο τόν Χρι­στό καί νά ἀ­να­νε­ώ­σου­με τήν πνευ­μα­τι­κή μας ζω­ή. Ἡ Κοί­μη­ση τῆς Θε­ο­τό­κου ἄς μᾶς ὑ­πεν­θυ­μί­ζει πάν­το­τε ὅ­τι ἡ πο­ρεί­α τοῦ ἀν­θρώ­που βρί­σκει τό ἀ­λη­θι­νό της νό­η­μα στή σχέ­ση του μέ τόν Θε­ό καί ὁ­λο­κλη­ρώ­νε­ται στήν αἰ­ώ­νι­α κοι­νω­νί­α μα­ζί Του.

Χρό­νι­α πολ­λά καί εὐ­λο­γη­μέ­να! Ἡ Πα­να­γί­α μας νά σκέ­πει, νά προ­στα­τεύ­ει καί νά ἐ­νι­σχύ­ει ὅ­λους μας!

 

Με­τά πα­τρι­κῶν εὐ­χῶν καί ἀ­γά­πης ἐν Κυ­ρί­ῳ

 

Ὁ Μη­τρο­πο­λί­της

† Ὁ Πα­ρα­μυ­θί­ας, Φι­λια­τῶν,

Γη­ρο­με­ρί­ου καί Πάρ­γης Σε­ρα­πί­ων